Jump to content
Shipfriends
PERIHGHTHS

Έναν καλό λόγο για τα πληρώματα.

Recommended Posts

Όχι μόνο τα άσχημα να λέγονται, αλλά και τα καλά να επαινούνται όπως με το πλήρωμα του Fast Ferries Andros

Quote

Η λέξη «ευγνωμοσύνη» είναι πολύ λίγη για να εκφράσει κανείς τα συναισθήματα του και τις ευχαριστίες του για την πολύτιμη προσφορά ανθρώπου στον άνθρωπο που έχει ανάγκη.

Ήταν ένα απόγευμα του φθινοπώρου που είχαμε κατέβει στην παραλία της Ερμούπολης, περιμένοντας το καράβι να επιβιβασθούμε για το ταξίδι μας στον Πειραιά.
Στόχος του ταξιδιού μας ήταν η επίσκεψη μας σε Αθηναϊκό Νοσοκομείο όπου ειδικοί γιατροί έπρεπε να εξετάσουν το πρόβλημα υγείας που παρουσιάστηκε τον τελευταίο καιρό στον αγαπητό μας Νίκο. Οι γιατροί του Νοσοκομείου Σύρου είχαν εξετάσει και είχαν κάνει άριστο έλεγχο στο πρόβλημα υγείας του, αλλά, όπως μας είπαν χρειαζόταν να γίνουν και κάποιες άλλες εξετάσεις που μόνο σε ειδικά Αθηναϊκά Νοσοκομεία μπορούσαν να γίνουν.

Έτσι αποφασίστηκε το ταξίδι στην Αθήνα. Ζητήσαμε την άδεια από τους ειδικούς να περάσει το αυτοκίνητο μέσα από τα κάγκελα για να είμαστε κοντά στην είσοδο του πλοίου γιατί, λόγω ηλικίας, υπάρχει μια δυσκολία στο περπάτημα.

Ευχαριστήσαμε τους λιμενικούς που μας επέτρεψαν το πέρασμα μέσα στο χώρο που δεν επιτρέπεται η αναμονή των επιβατών.

Το πλοίο Andros της Fast Ferries έφθασε στην ώρα του, βγήκαν οι επιβάτες και τα αυτοκίνητα και ήρθε η στιγμή της επιβίβασης των επιβατών για Πειραιά.
Περιμέναμε λίγη ώρα ώστε να περάσουν οι περισσότεροι των επιβατών στο πλοίο.

Τότε η κόρη του Νίκου πήρε τη βαλίτσα και τις τσάντες κι εγώ κρατώντας τον από το χέρι, με το άλλο χέρι κρατούσε το μπαστούνι, ξεκινήσαμε σιγά – σιγά να βαδίζουμε προς το πλοίο.

Τότε… ξαφνικά βλέπουμε έναν άνδρα να βγαίνει από την (μπουκαπόρτα) την είσοδο του πλοίου να περπατάει με ταχύτητα και να μας πλησιάζει. Ευγενέστατα μας είπε: «Αφήστε, θα βοηθήσω εγώ τον κύριο». Τον κράτησε από το χέρι και αργά – αργά τον βοήθησε να μπει στο πλοίο. Βλέποντας εμείς τη σκάλα, σκεφτήκαμε πως θα ήταν δυνατόν να ανέβει τόσο στην απλή σκάλα όσο και στην κυλιόμενη.
Και τότε ο νέος του πληρώματος ζήτησε από τον συνάδελφο του να κλείσει την κυλιόμενη σκάλα. Με τη βοήθειά του ο Νίκος πέρασε το πρώτο σκαλοπάτι και αμέσως μετά η σκάλα άρχισε πάλι να ανηφορίζει ηλεκτρονικά.

Ανεβήκαμε, φθάσαμε στους χώρους των επιβατών με ωραία και αναπαυτικά καθίσματα, ευχαριστήσαμε τον άνθρωπο του πληρώματος για την φροντίδα του και για την ευγένειά του. Το ταξίδι μας ήταν ευχάριστο αν και η θάλασσα δεν ήταν τόσο ήρεμη. Τα κύματα του Ποσειδώνα χαλούσαν απέραντο γαλάζιο και έδιναν ένα κούνημα στο πλοίο. Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ και σύντομα η ήρεμη θάλασσα μας πρόσφερε ένα ωραίο ταξίδι.

Σε λίγη ώρα ένας άλλος νέος του πληρώματος φορώντας την ίδια στολή με τον προηγούμενο, τον είδαμε να περνάει ανάμεσα στους επιβάτες προσπαθώντας να δει αν όλοι οι επιβάτες είχαν ήρεμο ταξίδι ή μήπως υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Κάποια στιγμή θελήσαμε να επισκεφθούμε τις τουαλέτες. Πως όμως θα βοηθούσαμε τον Νίκο να μπει στις ανδρικές τουαλέτες; Ήταν απίστευτο! Κοντά μας σε λίγα λεπτά ο δεύτερος από το πλήρωμα, και με απόλυτη ευγένεια είπε: «Μην ανησυχείτε θα φροντίσω εγώ τον κύριο. Και φυσικά τον φρόντισε ήρεμα και τον βοήθησε να επανέλθει στις θέσεις μας λέγοντας ότι αν χρειαστούμε τη βοήθειά του θα είναι κοντά μας. Παρόμοιες φροντίδες, προσέξαμε, να προσφέρονται και σε άλλους δυο ηλικιωμένους επιβάτες. Ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία για μας αυτή η φροντίδα και η βοήθεια στον ταξιδιώτη που είχε ανάγκη.

Ήταν στ’ αλήθεια η ευγενέστερη και πολυτιμότερη προσφορά στον ηλικιωμένο ταξιδιώτη.

Ζήτησα αν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με κάποιον υπεύθυνο του πλοίου και να συγχαρούμε για την άριστη συμπεριφορά του πληρώματος. Σε λίγη ώρα ήλθε κοντά μας ο υπεύθυνος του πλοίου με την στολή του, μας ευχαρίστησε για τα καλά μας λόγια και ιδιαίτερα γιατί είχαμε εντυπωσιαστεί από τη φροντίδα τους σε εμάς τους ηλικιωμένους. Παράλληλα μας προσέφερε και ένα πολύ ωραίο περιοδικό (είναι το δεύτερο που έχει εκδώσει η ναυτιλιακή εταιρεία) και το ονομάζει: «Friends magazine». Το περιοδικό αναφέρεται, με πολύ ωραία γραπτά κείμενα στην Ιστορία και στην δραστηριότητα των νησιών που καταπλέουν τα πλοία της εταιρείας. Μας ζήτησε ακόμη, αν θα θέλαμε, να επικοινωνήσουμε με τον αρμόδιο της εταιρείας και να τον ρωτήσουμε ότι επιθυμεί.

Πλησιάσαμε στο λιμάνι του Πειραιά. Και τότε έφθασε κοντά μας ένας άνδρας του πληρώματος, πήρε κοντά του τον Νίκο, ανέλαβε ο ίδιος το περπάτημα μέσα στο πλοίο, το κατέβασμα (με ειδικό τρόπο) από την κυλιόμενη σκάλα και φθάνοντας κοντά στην έξοδο είχε φροντίσει να υπάρχει μια πολυθρόνα να καθίσει έως ότου μας επιτραπεί η έξοδος από το πλοίο.

Παράλληλα επέτρεψαν ώστε το ταξί που ζητήσαμε να φθάσει έως την πόρτα του πλοίου.

Σε τρεις μέρες επιστρέψαμε στο νησί μας με το ίδιο πλοίο, τους ιδίους ανθρώπους του πληρώματος, την ίδια συμπεριφορά απέναντί μας και ευτυχώς πολύ καλά! Τηλεφώνησα τότε στον αρμόδιο της εταιρείας και να ευχαριστήσουμε και ιδιαίτερα να ρωτήσουμε γιατί δεν υπήρχε στο περιοδικό τους αναφορά στο νησί της Σύρου.

Ο κύριος ενθουσιάστηκε από τις ευχαριστίες μας και ζήτησα αν μπορεί να υποδεχθεί η εταιρεία κείμενα και φωτογραφίες της Σύρου. Με ενθουσιασμό ιδιαίτερο θέλησε να υποδεχθεί η εταιρεία και να δημοσιεύσει την ιστορία του νησιού μας.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

So what? Είναι υποχρέωση τους και για αυτό πληρώνονται δε βρίσκω λόγο αποθέωσης. Αντίθετα βρίσκω λόγο απαξίωσης κάποιων μελών συγκεκριμένης εταιρίας που η συμπεριφορά τους έχει ξεφύγει.  Ως επιβάτης έχω απαιτήσεις γιατί πληρώνω απλά τα πράγματα. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μιχάλης Καρναβάς, καπετάνιος σε δρομολόγιο άγονης γραμμής: «Το ονειρευόμουνα να γίνω καπετάνιος από μικρό παιδί» 

Quote

Ο καπετάν Μιχάλης παλεύει με τα κύματα όλη του τη ζωή και του αρκεί ένα «ευχαριστώ» 

Η νότια πλευρά της Ικαρίας, αυτή που εκτείνεται από το γραφικό Καρκινάγρι μέχρι το μικρό χωριό της Τραπάλου, τις δυσπρόσιτες Σεϋχέλλες και τον Άγιο Κήρυκο, είναι το πιο τραχύ κομμάτι του νησιού. Απόκρημνοι βράχοι και χαμηλή βλάστηση φλερτάρουν με το γαλάζιο του ορίζοντα σχεδόν όσο φτάνει το μάτι του ανθρώπου. Ίσως και να φτιάχτηκε έτσι από την αρχή για να ταιριάζει με την εικόνα των άγριων κυμάτων που μαστιγώνουν συχνά τις ακτές της. 

Όσοι έχουν κολυμπήσει στα νερά του Ικάριου Πελάγους ξέρουν ότι είναι αδάμαστο, απρόβλεπτο. Μοιάζει, κατά έναν τρόπο, με το ταμπεραμέντο των ντόπιων που σε προειδοποιούν συχνά να προσέχεις τα καπρίτσια της θάλασσάς τους, να μην υποτιμάς τη δύναμή της. «Τη θάλασσα πρέπει να μάθεις να τη σέβεσαι. Εγώ το έμαθα αυτό από τον παππού και τον πατέρα μου. Έμαθα να τη σέβομαι, όχι όμως να τη φοβάμαι. Όταν κουμαντάρεις σκάφος εδώ, βρίσκεσαι σε διαρκή πίεση, αλλά πρέπει να παραμείνεις συγκεντρωμένος γιατί το παραμικρό λάθος κοστίζει» λέει ο καπετάν Μιχάλης που εδώ και 27 χρόνια κάνει το δρομολόγιο της άγονης γραμμής Καρκινάγρι - Τραπάλου - Μαγγανίτης - Άγιος Κήρυκος, τρεις φορές την εβδομάδα, χειμώνα-καλοκαίρι, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Το δρομολόγιο του καπετάν Μιχάλη ή καπετάν «στρωμάτσα», όπως τον φωνάζουν όσοι τον ξέρουν καλά (σ.σ. «στρωμάτσα» λέγεται το παράβλημα που τοποθετείται συνήθως στα πλευρά του πλοίου για να το προφυλάσσει από συγκρούσεις με άλλα πλοία ή την προκυμαία), είναι πολλές φορές ο μοναδικός τρόπος που έχουν οι άνθρωποι στα χωριά της νότιας Ικαρίας για να πάνε στο νοσοκομείο, να κάνουν τις δουλειές τους, να παραλαμβάνουν φάρμακα, δέματα ή άλλα είδη πρώτης ανάγκης.
Γι' αυτούς ο Μιχάλης και το πλοίο του, η «Παναγιά», είναι απαραίτητα ακόμη και για την επιβίωσή τους. «Πολλές φορές πρέπει να εξυπηρετώ ανήμπορους γέροντες ή αρρώστους που δεν έχουν τη δύναμη ή και τα χρήματα για να πάνε μέχρι τον Άγιο Κήρυκο. Τους μεταφέρω δέματα, φάρμακα, φακέλους στην τράπεζα ή στην εφορία, ό,τι χρειάζονται» εξηγεί και ομολογεί ότι του φτάνει για πληρωμή έστω και μια καλή κουβέντα. «Αυτό το "σ' ευχαριστώ, Μιχάλη" που μου λένε τα γεροντάκια είναι η πληρωμή μου» λέει και σχεδόν ταυτόχρονα ένα αμυδρό χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό του. 

Στη δική του δουλειά δεν υπάρχουν διαλείμματα και αργίες. Πάντα κάποιος εξαρτάται απ' αυτόν, κάτι περιμένει. Δεν γίνεται ν' απουσιάσει από το δρομολόγιο, ακόμη και όταν δεν αισθάνεται καλά. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. «Μου 'χει τύχει πάμπολλες φορές να μπω στο πλοίο και να νιώθω χάλια από κούραση, ναυτία ή να έχω πονοκέφαλο. Αλλά πρέπει να είμαι εκεί. Είτε είμαι καλά είτε όχι, κάθομαι στη γέφυρα και μαζί με το τιμόνι μου βαστάω και τον πόνο μου».

Όμως, τα τακτικά δρομολόγια μέχρι τον Άγιο Κήρυκο μέσα από φουρτουνιασμένη θάλασσα δεν είναι το μοναδικό δύσκολο κομμάτι της δουλειάς. Έχει χρειαστεί πολλές φορές να μεταφέρει με το πλοίο του βαριά τραυματισμένους, να κάνει διακομιδές ασθενών από νησί σε νησί επειδή δεν υπήρχαν άλλα μέσα, ακόμη και να βοηθήσει τους συντοπίτες του σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, όπως στην κατολίσθηση του 2010 στο Καρκινάγρι.

Παρά τους κινδύνους και τις δυσκολίες που έχει η δουλειά του, ο καπετάν Μιχάλης αγαπάει τη θάλασσα. Άλλωστε κάνει αυτό που ονειρευόταν από μικρό παιδί. Και όπως συμβαίνει με εκείνους τους ανθρώπους που ξέρουν ν' αγαπούν πραγματικά και άνευ όρων, έτσι και αυτός έχει μάθει πια ότι θα παίρνει από τη θάλασσα λιγότερα απ' όσα της δίνει. Αν όμως είχε αυτιά και μπορούσε να τον ακούσει, θα της έλεγε «ότι είναι η μεγαλύτερή μου καψούρα».

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×